Onze collega Karine nam vorige maand deel aan de Dodentocht in Bornem. Als extra motivatie om de eindmeet te halen liet ze zich per afgelegde kilometer sponsoren door collega’s en vrienden. Zo zamelde Karine een heel mooi bedrag in, dat geschonken wordt aan Kom op tegen Kanker en Music for Life. Lees in onderstaand interview het hele verhaal over haar heroïsche tocht voor het goede doel!

Karine, vertel: wat heeft jou ertoe aangezet om deel te nemen aan de Dodentocht?
Eigenlijk dacht ik vroeger altijd: “Meedoen aan de Dodentocht? Nooit van mijn leven!” Het leek me altijd te extreem, zelfs ongezond om een mensenlichaam tot zo’n prestatie te dwingen. Maar op 1 januari van dit jaar kwam mijn plusdochter Robin aanzetten met een bucketlist. En buiten een halve marathon en de beklimming van de Mont Ventoux stond daarop ook de Dodentocht. Ik wilde Robin daarin wel steunen. Eerst dacht ik enkel een klein stukje mee te wandelen, maar dat evolueerde al snel naar zelf deelnemen en misschien de 50 kilometer halen.

Hoe ben je dan op het idee gekomen om je te laten sponsoren tijdens de tocht?
Hoe meer ik begon te trainen voor de Dodentocht, hoe gedrevener ik werd om toch de eindmeet te halen. Ik had me laten vertellen dat je de eerste 50 kilometer relatief makkelijk aankan met een goede training, maar dat je de laatste 50 kilometer puur op karakter moet overleven. Toen ik me afvroeg wat mij dan zou kunnen stimuleren om vol te houden, dacht ik aan de vastenvoettocht die we vroeger op school deden. Daar lieten we ons sponsoren per kilometer die we aflegden en de opbrengst ging naar een goed doel. Omdat ik met de collega’s van Van Dessel ook al de 1.000 km van Kom op tegen Kanker gefietst heb en we later dit jaar een actie doen voor Music For Life, kreeg het idee om me te laten sponsoren snel vorm.

Waren de collega’s meteen enthousiast om jouw tocht voor het goede doel financieel te steunen?
In het totaal hebben maar liefst 62 mensen me gesponsord. Naast collega’s waren dat ook vrienden en collega’s van mijn partner. Ik had een PowerPoint-presentatie gemaakt waarin ik mijn project voorstelde, en blijkbaar werkte die heel aanstekelijk.

Hoe heb je je op sportief vlak voorbereid op je deelname aan de Dodentocht?
Ik heb in de mate van het mogelijke het trainingsschema gevolgd dat we van de organisatie kregen. Daarnaast ben ik op werkdagen regelmatig gaan stappen tijdens de middagpauze, vooral om het wandelen aan een stevig tempo te oefenen. In het weekend deed ik toch minstens om de 14 dagen een duurtocht, een training om langere afstanden te stappen. Jammer genoeg stak tijdens de voorbereiding een oude achillespeesblessure opnieuw de kop op, waardoor ik noodgedwongen drie weken rust moest nemen. Maar ik heb nadien redelijk snel terug kunnen opbouwen en een eerste grote test, een tocht van 50 kilometer tijdens onze vakantie in Frankrijk, doorstond ik goed.

En dan was het op 11 augustus zo ver: de Dodentocht. Hoe heb je de tocht beleefd?
Om eerlijk te zijn: ik vond het van in het begin zwaar. Doordat bijna 14.000 wandelaars tegelijk starten en door smalle straatjes moeten, stap je de eerste kilometers enorm traag. Eens de wandelende massa zich nadien verspreidt kan je eindelijk je eigen tempo zoeken, maar dan begint natuurlijk ook het inhalen en voorbijsteken. Andere wandelaars reageren niet altijd even vriendelijk en sommigen worden zelfs kwaad. Ik had dus al heel wat energie opgebruikt tegen dat ik mijn plaatsje en ideale tempo gevonden had. Bovendien probeerde ik in het begin samen te blijven met Robin, maar haar wandeltempo lag hoger dan het mijne en ik wilde me niet vergalopperen. Dus heb ik haar redelijk snel laten weten dat ze niet op mij moest wachten. Daardoor heb ik wel het grootste deel van de tocht helemaal alleen gestapt, wat psychologisch geen meevaller was.

Vooraf had ik vooral schrik dat een hele nacht zonder slaap me zwaar zou vallen. Maar de fantastische sfeer rond de Dodentocht maakt de slapeloze nacht heel draaglijk. Bewoners van het parcours zitten tot de ochtend in hun voortuin en maken er een waar feest van. Echt heel leuk en motiverend! Net zoals de vele berichtjes die ik onderweg ontving van collega’s en vrienden, trouwens.

Zo ben ik redelijk vlot tot halverwege de tocht geraakt, maar aan de controlepost in Merchtem kreeg ik een eerste zwaar moment. Door de plotse ontspanning na een hele tijd intensief stappen ben ik daar bijna flauwgevallen. Na een kwartiertje met de benen omhoog kon ik toch weer verder. Ik denk dat ik bij de controlepost op 62 kilometer de grootste fout gemaakt heb door me te laten masseren, want ik had last van mijn hamstrings. Dankzij de massage kon ik weer een paar kilometer goed stappen, maar daarna kreeg ik een serieuze inzinking. Gelukkig kwam op dat moment mijn partner een stukje meefietsen. Hij heeft me erdoor gesleurd tot de controlepost op 79 kilometer. Daar ben ik nog wel vertrokken, maar mijn benen deden zo veel pijn dat ik niet meer dan 3 km/u haalde en ik enkel nog kon zuchten, kreunen en blazen.

Daarom heb ik bij de volgende post op 82,8 kilometer beslist dat mijn tocht afgelopen was. Aan het tempo dat ik toen wandelde, zou ik nog minstens vier uur onderweg zijn. Ik zat al onder de pijnstillers en die hielpen zelfs niet meer: een teken van mijn lichaam dat het op was. De laatste honderden meters heb ik zitten tellen hoeveel sponsorgeld ik met de afgelegde afstand al verzameld had, en het resultaat stemde me meer dan tevreden. Dat maakte de beslissing om te stoppen toch iets makkelijker.

Zou je dit huzarenstukje nog eens willen overdoen?
Ik heb vlak na afloop tegen mijn partner gezegd: “Als ik er ooit nog eens aan denk om terug de Dodentocht te wandelen, verbied het mij dan”. Maar intussen klink ik al wat genuanceerder. Ik zou nog wel eens willen proberen om 100 kilometer te stappen, maar dan niet meer met deze organisatie. Het zou bijvoorbeeld beter gaan als het vertrek met waves naargelang het wandeltempo zou zijn, zoals bij de Ten Miles in Antwerpen.

En dan natuurlijk de vraag die iedereen zich stelt … Hoeveel heb je uiteindelijk ingezameld voor het goede doel?
Ik heb met mijn sponsortocht iets meer dan 2.000 euro verzameld voor Kom op tegen Kanker en de Warmste Week van Music for Life. Maar ik heb juist van onze CEO Patrick Verlinden het fantastische nieuws gekregen dat hij dat bedrag gaat afronden tot 2.500 euro. Zo’n mooie opbrengst geeft mij echt een goed gevoel. Ik heb er dus absoluut geen spijt van dat ik de uitdaging ben aangegaan!
21-09-2017
Benieuwd hoe we met Van Dessel ons steentje proberen bij te dragen aan een veilige en gezonde maatschappij?

Vind het uit in de rubriek "CSR"!